Povodom proslave dvadeset pet godina Akademije umetnosti u Novom Sadu, priređen solistički koncert mladog pijaniste Ratimira Martinovića

Dvadesettrogodišnji Ratimir Martinović danas je zasigurno jedan od naših najistaknutijih i najuspešnijih umetnika svoje generacije o čemu svedoče brojni uspešni nastupi u Jugoslaviji, zapaženi nastupi u više evropskih zemalja, u SAD-u, Tajvanu i Japanu, osvojene nagrade na muzičkim takmičenjima u Džoplinu (SAD), Tajpeju (Tajvan), Parizu, Nišu, Novom Sadu kao i druga značajna priznanja. Svojevrsnu potvrdu opravdanosti izuzetne reputancije ovog perspektivnog mladog pijaniste predstavljao je i ovaj koncert u Sinagogi za koji je mladi umetnik odabrao izuzetno ozbiljan i zahtevan program obuhvatajući neka od ključnih dela koncertnog klavirskog repertoara

Resital je tako otvorilo precizno, usredsređeneo izvođenje monumentalnog Bahovog opusa, kompleksnog polifonog tkanja-čuvenih Goldberg varijacija, jednog od vrhunaca barokne muzike koje je pijanista zvučno uobličio, stilski čisto, pregledno, uz tanano filigransko tonsko i dinamičko nijansiranje. Potom je usledilo izvođenje dela potpuno drugačijeg stila i raspoloženja-četiri Šopenove balade, kompozicije stišane kontemplativnosti ali i izrazitih dramskih akcenata, tipično romantičarske atmosfere ustreptalosti i slutnji, koje su u delikatnom izvođenju Ratimira Martinovića zazvučale upečatljivo i profinjeno, ozarene dubokom, iskonskom unutrašnjom liričnošću.

Interpretacija grandiozne Betovenove sonate za klavir op. 106 sa nazivom Hammerklavier koja je potom usledila, predstavljala je vrhunac i najuzbudljivije trenutke ovog nesvakidašnje uspešnog koncerta. Veoma složeno Betovenovo delo, koje pred pijanistu stavlja ekstremno složene muzičke i tehničke zahteve bilo je pravi izazov koji je mladom pijanisti omogućio da u punoj meri ispolji svoje izvanredne izvođačke sposobnosti, besprekornu, virtuoznu pijanističku tehniku, moćan temperament kao i maštovitost, zahvaljujući kojima je Ratimir Martinović slušaocima pružio jedno maestralno i zanosno tumačenje ove kompozicije, gde su se na neponovljiv način susretali i smenjivali pasaži prozračne meditativnosti, fugirani odseci i veličanstveni eruptivni i dramatični sukobi, ocrtani ekstatičnim bujicama moćnog klavirskog zvuka. Na samom kraju koncerta, Ratimir Martinović je za bis izveo Tokatu op. 11 Sergeja Prokofjeva, kompoziciju nemirnih, pregnantnih ritmova koju je doneo u efektnoj i snažnoj dinamičkoj gradaciji.

Borislav Hložan - Dnevnik, 1999.

Ratimir Martinović u sali Luksemburške banke

U sali Luksemburške banke jedan mladi crnogorski pijanista je na sjajan način prezentirao svoj talenat izvodeći dela Johana Sebastijana Baha (u transkripciji Tauziga) i Sergeja Rahmanjinova.
Ratimir Martinović, 25 godina, koji je studirao na Univerzitetu u Novom Sadu (Jugoslavija) je pokazao da kada je u pitanju talenat, kvalitet se ne mjeri godinama. Sa 13 godina je priredio svoj prvi resital nakon čega je usledilo više prvih nagrada na međunarodnim takmičenjima.

Upravo Bah-Tauzigovom Tokatom i fugom u d molu za klavir Martinović pokreće poznate polemike. Obzirom da je u pitanju klasik orgulja, ovo delo u njegovom izvođenju poprima izuzetne dimenzije.

Karl Tauzig, (rođen 1841) bio je jedan od najeminentnijih virtuoza svoga vremena, koji se oprobao u mnogobrojnim transkrpcijama na maestralan, samo njemu svojstven načn.

Što se tiče izvođenja Martinovića, ono je slobodno, po ličnom poimanju, kako i treba da bude, pri čemu se teme prepliću i nižu spontano i iznenađujućom snagom sve do blistavog finala. Umetnik svira na poseban način, sve prolazi kroz njegove vitke ruke koje izgledaju kao da su produžetak njegovih misli a ne njegovog tela

Nema nijednog mišića koji ne zadrhti, nijednog pogleda koji skreće sa klavira, samo pažnja koju niko i ništa ne može da omete. Njegovo sviranje je samo u njegovim rukama. Svira u polusenci koja odgovara njegovoj introspekciji. Delo Aria variata all amaniera Italiana BWV 989 interpretirano je sa velikom uzdržanošću pianissima koja zahteva partitura a koja su poput čipke jasna, i retko precizna. Njegova je introspekcija u celini veoma slobodna, bez izveštačenosti.

Prvi deo resitala završen je Italijanskim koncertom BWV 971.
Kroz celi prvi stav, teme se umnožavaju, međusobno prepliću  a da pri tome jedna drugu ne ometaju. Nepogrešivom snagom umetnik nas sa uživanjem uvodi u Bahovo delo.

Drugi stav Italijanskog koncerta  Martinović donosi u laganom tempu, melanholično, odmarajući ali i intrigirajući pitanjima koje otvara.
Poslednji stav, Presto, u velikom zamahu, izveden je veštinom prstiju izuzetne sigurnosti kao dokazom istinske bravuroznosti. Sala Luksemburške banke koju karakteriše izuzetna akustičnost, naročito naglašava izvođenje Ratimira Martinovića, koje nas neobično podseća na zvuk Dinu Lipattia, koji je gotovo nemoguće oponašati a kome je Bah bio jedan od omiljenih kompozitora.

Nakon pauze, Rahmanjinov nas uvodi u jedan novi svet. Šest muzičkih momenata op. 16 se nižu nemerljivom superiornošću. Četvrti u nizu momenata tehnički najzahtevniji, Martinović donosi sa besprekornom virtuoznošću. Na čudesan način melodije Rahmanjinova zvuče u njegovim rukama, koje on oblikuje savršenom mirnoćom koja je svojstvena ovom umetniku. Martinović nam je poklonio pravog Rahmanjinova.
Oduševljena publika, traži bis koji nas je očarao jednostavnošću: Mocartom se završilo ovo veče tokom kojeg je luksemburški ljubitelj muzike upoznao jednog kompletnog umetnika kome sigurno predstoji briljantna karijera.

Suzanne Faber - Luxemburger Vort, November 2001.

Ratimir Martinović u velikoj dvorani Lisinski

Izlazak u snježnu i zaleđenu večer bio je doista mala cijena za užitak koji je svojim prvim resitalom, i prvim nastupom u Hrvatskoj uopšte, priredio 28-godišnji crnogorski pijanista Ratimir Martinović. Taj Kotoranin se još kao nadareno dijete preselio u Novi Sad da bi u tom oduvijek snažnom jugoslovenskom pijanističkom centru nastavio i dovršio svoje glazbeno obrazovanje, a na tamošnjoj Akademiji umjetnosti on je danas jedan od najmlađih profesora.

Bez obzira na dobro nam znane okolonosti nedavne prošlosti, 2005. godine ipak se može opravdano postaviti pitanje zašto nam ga prije nitko nije doveo? Tim je veća zasluga i dr. Dragomira Pavićevića i don Branka Sbutege, koji su u ovaj koncert uložili veliku volju i trud, a pročitati Sbutegine misli o Bachu i Glennu  Gouldu u programu koncerta bio je dodatni užitak.

Martinović je, naime, u Zagrebu prvi put odsvirao program sa kojim će se ove godine predstaviti na još mnogo mjesta, a koji je posvetio svom pijanističkim idolu čuvenom kanađaninu Glennu Gouldu (1932 – 1982). Povod je 50 - godišnjica povijesne prve Gouldove snimke Bachovih Goldberg varijacija. A da se Martinović Gouldu nije samo divio, nego je i od njega i mnogo naučio, pokazao je gotovo svaki takt programa odsviranog preksinoć u Lisinskom. Prije nego što će se u drugom dijelu večeri i sam prihvatiti teškog i uzvišenog zadatka interpretacije Goldberg varijacija, Martinović je svoje pijanističke mogućnosti pokazao u još dvije Bachove skladbe: Ariji variranoj na talijanski način (BWV 989) i u opsežnoj Šestoj partiti u e-molu (BWV 830).

To što je za klavirom upravo poput Goulda često pogrbljen, lica gotovo uronjenog u klavijaturu, kod Martinovića nipošto nije samo imitatorska poza, kao ni visoko izdizanje prstiju nad tipkama u glazbi mirnijeg toka.

Ta pognutost i zadubljenost koja kao da i očima želi prodrijeti kroz crno-bijelu mrenu iza koje se skriva najčišća glazbena metafizika ikad darovana ljudima, znak je iskrenog i istinski zaljubljeničkog umjetničkog pristupa Bachovu geniju. Sve se to itekako lijepo čulo u Martinovićevu gigantski snažnom, a istovremeno i izuzetno prefinjenom muziciranju, kako u oblikovanju filigranskih ukrasa i kristalno bistrih Bachovih brzaka, tako i u dugom dahu i širokim lukovima pjevnih melodija. Iako je publika dugim pljeskom tražila još, jer u tako sviranom Bachu doista bi se moglo uživati satima, Martinović se držao dobrog i pobožnog glazbenog običaja da se nakon Goldberg varijacija nema više ni tražiti ni svirati. Preostalo je samo izreći veliko Hvala na ovom predivnom glazbenom daru iz Crne Gore, i upozoriti sve hrvatske organizatore glazbenih zbivanja na Ratimira Martinovića, da ga što prije ponovo dovedu na naše pozornice.
Branimir Pofuk

Branimir Pofuk - Jutarnji list, 2005.

Energija, fantastičan izraz i rafiniranost koje zarobljavaju publiku

Vanserijskom umjetničkom čvrstoćom Ratimir Martinović je dao cijelu ružu kvaliteta koja donosi izgradnju posebne i kompleksne ljudske-muzičke  strukture, koja od jednog dobrog  klavirskog izvođača čini umjetnika najvišeg  ranga.

To su osobine, koje po našem mišljenju, čine kontradiktornost našeg mladog pijanistu.

Odsvirao je jednog izvrsnog Mozarta (Varijacije u C-duru KV 265) pretražujući osjećajno čar djetinje i nježne teme, svirajući   svaku varijaciju sa fantazijom i ljepotom, izlivajući raznoliko kristalno čiste trilere, ukrase i različite detalje koji lično izvedeni, čine jednu konstruktivnu cjelinu ovog djela.
Izraz fantastičan i strastven, uzvišena rječitost elegancije krasile su jednog Bacha apsolutno savršenog (Partita br.6 e-mol, BWV 830) i oslobođenog  od bilo kakvog arheološkog blata. Lično izražen u karakteru tematike i misli. preobražen  i ushićen do potpune snage u svojim pokretima, sa dodirom strastveno ugraviranim i drhtavim unutar jedne arhitekture koja nije mehanički stroga koliko je u stvari povezana i kompaktna. I sama stolica na kojoj je Martinović sjedao (spuštena nisko), zatim njegov način sviranja, intelektualno razvijen i originalan, osjećaj strepnje, trzaji, prefinjenosti, podsjećaju na momenat na Glena Goulda.
Iako savršen u svemu, u Beethovenu (Sonata op.31 br.3 u Es Duru) se možda osjetilo lagano opuštanje unutrašnje napetosti (potpuno razumljivo posle vatrometa iz prvom dijela), da bi završio sa Sonatom br. 4 u c molu op.29 Prokofjeva, koju su krasila bujice strasti, misli i maštovitosti, stil i silina zvučnosti.

Patrizia Venecci Merdo - LA VOCE DEL POPOLO, 2005.